Ademen

‘Hoe gaat het met het zwemmen in zee?

Hou je het nog vol? Ga je nu met de sneeuw en regen ook, nee toch?

Is het niet vreselijk koud?

Als ik alleen al naar de foto kijk, krijg ik het koud. Hoe doe je dat?

En hé, heb je daar tijd voor? Werk je nog wel?’

Een greep uit de vragen die ik elke week krijg. Zo leuk. Vooral als ik vertel dat het zwemmen in zee heerlijk is en we volhouden.

#52wekenzee

Ademen

Mijn verhaal vormt zich nu ik vanaf september 2016 iedere woensdagochtend samen met een vriendin in de Noordzee zwem. Het hele jaar rond, in ieder weer, met alle fasen van de maan, in alle seizoenen #52wekenzee.

De vragen die vrienden, familie, mijn kinderen en geliefde stellen, zijn fijn. Ik snap ze ook. De angst en misschien ook het stille verlangen.

Ademen

Waar ik het voor doe? Voor mijn longen. Vanaf mijn kindertijd heb ik astma. Daar had ik me door kunnen laten tegen houden. Het blijkt mijn vuur.

Ik geniet van het zwemmen, het doet me goed. Véél minder medicijnen gebruik ik. Ik voel me fit, ben nog niet ziek geweest en heb enorm veel bewondering voor mijn lijf en longen gekregen.

Als ik de kou in ga, wordt het vuur in mij wakker. 

Stel, ik vertel mezelf het verhaal dat ik het zwemmen in het koude water niet kan. Als ik me laat tegenhouden door de vragen van anderen of zèlf denk dat het water te koud is…. ben ik weg. Zo onderkoeld. Klaar.

Als ik vertel dat ik het kan, dat iedereen dit kan, als ik adem, mediteer, focus, tel, dan wordt het warm van binnen. Dat is een fysiologisch proces, een verhaal vol kennis van zuurstof op celniveau. Zo voorkom ik onderkoeling. Dit is wat mij helpt: 1 kloppend verhaal.

Ademen

Iedereen vertelt zichzelf verhalen. Verhalen die helpen en verhalen die je adem doen stokken. Aan jou de vraag welk verhaal jij jezelf vertelt.

 

 

 

Met al mijn liefde, Marianne